Çekilmeye yüz tutmuş buram buram sevda,
aklının iplerini salmışlığına vakitleri zamansız..
Nerde kaldı çocukluk,
nerde kaldı umut..
Adresi şaşmış bir Nisan yağmuru,
pusulası ayarsız keder misali..
Burda kalmalı uzun yokuşlar diyorum,
kendimin farkına varmadan,
kendinin dizlerine çökmek istiyorum,
sensizliğin gökkuşağı siyah bil..
Bakma sen bana,
susmak erdemdir sanıyorum,
bazen konuÅŸmadan seviyorum,
düştüğüm girdabın en sonsuzu bu aşk,
seviniyorum..
Ve gözlerin gelir geçer ya hani,
donuk resimlerden kare kare,
bir sürü ölü sevda barınmışken,
yaşamsın dediğim olsan,
kalsam,
sana kansam..
İçimdeki tüm şiirler sen olduğundan beri,
ne yazsam eksik kalmış..
Dur yok, durak yok sevdalara inat.
Bak gelmişinden başlayan tüm aşklarda adın kalmış,
yokmuÅŸ ki sensiz saattler,
bensizken de yoksun bana inat,
göçebe çaresizliklerdeyim kurudum..
Tamam tamam sustum..
Pejmürde hayattaki
gelecek tecrübeleri olsa da
ÅŸimdiki hatalar,
caydım sunulan tüm aydınlıklardan,
hepsi yalan be adam!
Hayatın anlamını sordu
geçen gün bir dost,
dedim ”öylesine yaşıyoruz,
anlam kazandırmadıkça yokuz.”
Yaşama mana kazandırdığım anlarda
yoktun yanımda oysa..
Durdum…
Bendeki sine’mi kanatıyordu,
o bana ne soruyordu..
üstüme basıp geçme be adam!
Yasak bir aşkın ortasındaysan çekip gidemiyorsun,
içinde uhde kalan geceleri yok sayamıyorsun,
sen benimsin deyişlerini kaldırıp atamıyorsun,
kamyon yükü keşkeler biriktirsende
belki’lerin üstünü çizemiyorsun.
Åžimdi de sussana be adam,
tutsana hadi,
bırakmasana keşke..
Bensiz geçen kışların intikamıydı belki,
Bu verdiğin ızdırap.
Geriye ne kalır bilinmez,
Kimse bakmaya yeltenemez.
Bütün bunları unutmak lazım belkide,
belki’lerle hatırlamak için gelecek zamanlı cümlelerde.
Bu yüzden saklamaz mıyız zaten,
can acıtan resimleri sırlarımızın en baş köşesinde..
Şiirde bu yüzden yazılmaz mı zaten..
Şimdi gece rengi saçlarla uyusan da,
artık ben değil, nefret yansısa da odanın duvarına
ve ben pişman değilim diye bir boşluğa haykırsam da,
vakit geldi,
hakkını helal et be adam.. !
